Donderdag deed ik mee met de tweewekelijkse pro-Palestijnse sit-in op Utrecht Centraal (18.00 – 19.00 uur). Het was de laatste dag van de ramadan, daarom was besloten om in stilte te demonstreren. Extra deze keer was een koord, onder de rode banner, met zo’n 30 foto’s van vermoorde Palestijnse kinderen.
Een mevrouw van een groep die op Neude demonstreert vertelde me dat vóór het ‘staakt-het-vuren’ van oktober 2025, elke dag 30 kinderen stierven.
Dit zijn er enkele.
Majid, met opgestoken duim.
Aisha, 0 jaar, gestorven door kou.
Amal, maakt een dansje.
Muhammad, wordt later filosoof, dat zie je zo.
Mahmoud, met beker. (Wordt prof sporter.)
Yomma, ergens naar onderweg.
Kinan, steekt duim op.
Hamza, beetje serieus.
Ayman, 1 jaar.
Eva, 1 jaar.
Khaled, 17 jaar.
Moataz, al best een flinke kerel.
Lana, vindt er niks aan.
Ghina, knijpt in haar wangen.
Muslim, 2 jaar, in voetballen-trui.
Obaida, duidelijk creatief.
Lana, in allermooiste jurk.
Judy, wordt arts. Of hoogleraar.
Yazan.
Walid, even onderbroken, gaat zo weer verder.
Khaled, mijn kind.
Ibrahim.
Beirut.
Abdullah, moest even “Lachen!” van iemand.
Adam, 0 jaar.
Younis, met strik en corsage.
Julie.
Lana, een baby.
Swar. Mijn lieve, lieve Swar.
Awni, 12 jaar.
Tala, 7 jaar.
